دل نوشته های یک آذردخت

من چه دل تنگم...
نویسنده : منیژه - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ بهمن ۱۳٩۱
 

 زمونه...آی زمونه...من دلم واسه خودم تنگه!!

واسه پاکی...واسه رو راستی این آدمای نیک چهره... 

واسه شعرِ همیشه باز باران با ترانه، من دلم تنگه... 

از این شهر پرآشوب و دغل من خسته و سردم 

دلم آغوش گرم یار میخواهد... 

وااای من چه دلسردم... 

نمی جویم! نمی بینم! چه راهی هست سوی نیکبختی؟؟ 

برای برگ های زرد پائیزی...

 برای خش خش کفش کتونی رو برگای خزونی...

 برای تاب بازی، آب بازی...

 وااااای من چه بی برگم...

 همیشه خسته ام حالی برایم نیست...

 برای جانماز ترمه ی مادر...برای ظهرهای گرم و تب آور...

 برای شاد بودن....دور هم بودن...

 آآآآآخ برای دستهای پیر بابا من دلم تنگه...

 برای شعر...برای نم نم بارون...برای چک چک ناودون...

 برای رقص بی آهنگ...برای رنگ لاکی رنگ...

 برای هر چه بی رنگی دلم تنگه...

 برای نون و انگور و کمی پونه...

 برای کرسی و گرمای تو خونه...

 برای کشمش و انجیر و شاهدونه...

 برای شب...برای روز...برای وقت بی وقتی...

 برای مشق...برای رقص...برای یک سبک رختی...

 دلم تنگه...

 برای برف...برای چتر...برای بوسه های گرم

 برای کوچه ی بن بست...برای سرخی یک شرم...

 برای کوچه های تنگ و بی پایون...برای کاهگل و بارون...

 واسه دلهای بی سامون...دلم تنگه...

 برای آینه، یک اخم...برای بوسه بر یک زخم...

 برای تو...

 برای شعر...

 برای هرچه دلتنگی ست...

دل  تنگم...

                                                 

                                                                                         منیژه نوشت 

نیمه ی زمستان 91