دل نوشته های یک آذردخت

با هرچه عشق نام ترا میتوان نوشت
نویسنده : منیژه - ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٩ امرداد ۱۳۸٩
 

این چند روزی که به زادگاهم رفته بودم شبا تو حیاط می خوابیدم و ساعتها قبل از خواب به آسمون خیره میشدم از همون بچگی عاشق شب و آسمون بودم، عجیب بود که یه شب از این شبا فقط ماه و ستاره ی من تو آسمون بود و عجیب من و یاد اون شبی که تو رفته بودی می انداخت، آخه اون شبم یه همچین شبی بود. فقط ماه و ستاره ی من تو آسمون بودند، اون شب رو خیلی خوب یادم میاد...تابستون 77 بود...مدت زیادی از آشناییمون نمی گذشت اما من تا سرحد جنون به تو وابسته شده بودم و شاید خودمم این و نمی دونستم...اون وقتا که بودی به این دلخوش بودم که رو خاکی قدم میذارم که تو قدم میذاری تو هوایی نفس میکشم که تو توش نفس میکشی، اما دیری نپایید که تو از زادگاهمون رفتی...و من چه حس غریبی داشتم (تو رفتی، من غریب شدم...) انگار تمام وجود منم با خودت بردی؛ انگار دیگه این شهر هیچ چیزی برای خوشحال کردن من نداشت...بعدها برام گفتی که اصلاً فکر نمی کردی این آشنایی کوتاه مدت تو رو انقدر به من وابسته کرده باشه، اما تو جزء جدائی ناپذیر وجود من بودی... از همون نخستین دیدار...شک ندارم که این عشق، یه عشق آسمونی بوده و هست چرا که من با این عشق به خدا هم نزدیکتر شدم...

هنوز بعد از سالها وقتی به خونمون و اتاقم برمی گردم تمام اون خاطرات برام زنده میشن و میشم همون دختر 16-17 ساله ای که برای اولین و آخرین بار عاشق شد...با اینکه دیگه اون اتاق مال من نیست... اما داداشی خوب می دونه که خشت خشت دیوارهای اون اتاق با عاشقانه های من هم نوا بودن...با گریه های نیمه شبان من گریستن...با شاعرانه های من سرودن ...(من می دونم و اون هم خوب می دونه...) به خاطر تعلق خاطری که به یه سری از وسائل اون اتاق دارم داداشی هنوز به خیلی از چیزاش دست نزده...بعضی وقتا میگه: این اتاق حرمت داره، حرمت اش نباید شکسته بشه...و من هنوز به حرمت اون لحظه های بیقراری...به حرمت اون عشق پاکی که بینمون بوده و هست ترا لحظه به لحظه انتظار میکشم... 

به پاسِ این بودنتِ که من بعد از اون سالهای سختی که من ذره ذره ویران شدم و ذوب شدم؛ هنوز زنده هستم و زندگی میکنم...


زیبا

زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم

              تا رود آفتاب بشوید

                                    دلتنگی مرا


زیبا

هنوز عشق

                 در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را

                                               با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که تردی بالایت

                                         در تندباد عشق نلرزد


زیبا آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را

                                      احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را

                                   یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است


زیبا

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم


زیبا

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره ی عشق

بنشان مرا به منظره ی باران

بنشان مرا به منظره ی رویش

                              من سبز می شوم


زیبا ستاره های کلامت را

در لحظه های ساکت عاشق

                                   بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

                        بچرخانم

                                 بر حول این مدار


زیبا

 زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

                                           آغاز کن مرا

شاعر: محمدرضا عبدالملکیان

پی نوشت: بمان تا من نیز در هیاهوی زندگی جاری شوم، بمان و این دل بیقرارم را قرار باش...همان حضوری که خودت می دانی مرا بس است...

(حالا که آمده ای

کنارم بنشین

بخند

دیگر برای پیر شدن فرصتی نیست...)