دل نوشته های یک آذردخت

باغ باران...
نویسنده : منیژه - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ آذر ۱۳۸٩
 

و شایسته این نیست

که باران ببارد

            و در پیشوازش دل من نباشد

و شایسته این نیست

که در کرت های محبت

        دلم را به دامن نریزم

            دلم را نپاشم

چرا خواب باشم

ببخشای بر من اگر بر فراز صنوبر

تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم

ببخشای بر من، اگر زخم بال کبوتر

                                            به کتفم نرویید

چرا خواب باشم؟؟؟

عبور کدامین افق

             وسعت انتظار مرا مژده آورد؟

               و هنگامه ی عشق را از دل من خبر داد؟

کجا بودم ای عشق؟

چرا چتر بر سر گرفتم؟

چرا ریشه های عطشناکِ احساس خود را

                                              به باران نگفتم؟

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم؟

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من، اگر ارغوان را نفهمیده چیدم

اگر روی لبخند یک بوته

                             آتش گشودم

اگر ماشه را دیدم، اما...

هراسِ نگاهِ نفس گیر آهو

                             به چشمم نیامد

ببخشای بر من که هرگز ندیدم

نگاه نسیمی مرا بشکُفاند

و شعر شگرف شهابی به اوجم کشاند

و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم

و از باور ریشه ی مهربانی برویم

کجا بودم ای عشق؟

چرا روشنی را ندیدم؟

چرا روشنی بود و من لال بودم؟

چرا تاول دست یک کودک روستایی

                           دلم را نلرزاند؟

چرا کوچه ی رنج سرشار یک شهر

                                 در شعر من بی طرف ماند؟

چرا در شب یک حضور و حماسه

که مردی به اندازه ی آسمان گسترش یافت

دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد؟

و چشم زنی را که در حجله ی هق هقی تلخ

                                                      جوشید و پیوست با خون خورشید؟

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من اگر ریشه در خویش بستم

و ماندم

و خود را شکستم

و هر گز نرفتم که در فرصتی خط شکن

                                       باور زندگی را بفهمم

و هر گز نرفتم که یک حجله بر پا کنم

                                     بر سر کوچه ی زندگانی

                                     و در قاب خورشید

                                     بنشانم عکس دلم را

تو را دیدم ای عشق

و دیگر زمین آسمانی است

و شایسته این نیست

                     که در بهت بیهودگی ها بمانم

تو را دیدم ای عشق

و آموختم از تو آغاز خود را

نگاه تو کافی است

من آموختم ریشه ی رویش باغ ها را

و باران خورشیدها را...

شاعر: محمدرضا عبدالملکیان

پی نوشت عشق:

احساس می کنم که عشق هیچ دینی بر گردن من ندارد...چرا که من و لحظه لحظه هایم از عشق سرشار است...این شعر را نوشتم چرا که احساس شاعرش را دوست دارم...

پی نوشت ٢٨ سالگی ام:

امروز از اول صبح احساس خوب و خوشایندی داشتم به قول کیامهر برای هر کسی تولد یه روز خاصِ...یه روز متفاوت با بقیه روزا...برای منم همینطوره به این خاطره که به روز تولد و واژه ی تولد خیلی اهمیت میدم آخه به نظر من تنها مقوله ای که در زندگی هر شخصی فقط و فقط یکبار اتفاق میافته...

خواستم از اینجا از سمیرای مهربون و عزیزم بابت پست سفارشی که گذاشته بود و اول صبحی کلی غافلگیرم کرد و خوشحال...از سهبای نازنین بابت پستی که هفته ی پیش گذاشته بود و کیامهر عزیز با اون پست خوب و ارزشمندش که باعث شد تو این دنیای مجازی یه جورایی بیشتر به هم نزدیک تر بشیم و تو شادی های هم سهیم بشیم تشکر کنم...و از همه ی دوستای خوبم که با کامنت های پر محبت شون شادی این روز رو برام دو چندان کردند قدردانی کنم....همچنین از دوستای خوبی که زنگ زدند...ایمیل دادند...و اس ام اس دادند هم ممنونم...باشد روزی که بتونم محبت هاتون رو جبران کنم...